Zoeken



Nieuwsbrief

Wilt u op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes van Going Africa Safaris? Vraag dan onze nieuwsbrief aan.











Printen | E-mail

Botswana, speciale kampeersafari Anja en Hendri

Wij rijden door gebieden waar we niemand zien. Wel zien we ongelofelijke mooie landschappen. Een moerassig gebied met een rivier. Over de rivier loopt een soort pad wat op een dijkje lijkt te liggen. Langs het water groeit “Wild Dagga”. Een lange verticale stengel met om de 20 centimeter een grote stekelige bol. Ik heb deze bloemen alleen nog maar in gedroogde vorm gezien. De gids verteld dat deze bollen als ze in bloei staan mooie kleuren hebben. Nu zijn ze bruin. De plant behoort tot de cannabis familie en wordt door de lokale bevolking dan ook gerookt om in hogere sferen te komen. We zien een ossenkar aankomen. Mede voortgeduwd en gestuurd door de mensen die naast de kar en de ossen lopen. De mensen kijken wat verbaasd. Het is ook niet een gebied waar deze mensen vaak toeristen zien. We rijden door bossen. Uren aan een stuk. Af en toe zien we schimmen tussen de bomen en af en toe horen we mensen naar ons roepen. Kinderen in bomen geklommen roepen ons toe. Na een heel lange weg, waar we af en toe wat akkerveldjes zien met groenten, slaan we een ander pad in. We rijden nu op de Mango Tree Road. Langs deze hele weg groeien mango bomen. Vroeger was dit een handelsroute. Er werden voornamelijk mango’s vervoerd. Natuurlijk werd er onderweg veel van de mango’s gegeten. De pitten werden uit de voertuigen gegooid, met als gevolg dat er steeds meer bomen begonnen te groeien. De bomen zijn groot en dichtbegroeid. Echter groeien de onderste takken erg laag aan de boom. We moeten er soms tussendoor manoeuvreren. Omdat de takken zo laag hangen en zo vol met onrijpe mango’s hangen, moet het dak op de truck. Stel je voor dat je zo’n mango op je hoofd krijgt… We genieten van de weg, die een ontzettend pure, niet door mensen aangetaste uitstraling heeft. We moeten bukken en takken ontwijken. De zijkanten van de truck blijven tijdens de rit wel open. We kunnen niet hard rijden hier. Misschien 20-30 kilometer per uur. Hierdoor kunnen we de mango’s zo van de bomen plukken. Ze ruiken heerlijk! Alleen kunnen wij ze niet eten. Ze zijn niet rijp. De mensen van de Mango Tree Road zien we wel eten van de mango’s. Hun magen zijn wat weer gewend. Rechts van ons zien we veel water. Het is hier erg moerassig. Er is veel bedrijvigheid. Mensen zijn zich aan het wassen, of halen water uit de putten of werken op het land. Links van ons staan de huizen van de mensen. Ieder heeft een eigen erf wat keurig wordt bij geveegd. Maar overal reageren de mensen hetzelfde. Vol verbazing kijken ze naar de Makua’s. Witte mensen. Alle kinderen rennen als we voorbij komen naar de truck. Luidt roepend: “Makua!!” Kinderen met nog kleinere kinderen op hun rug, kinderen met jerrycans met water vergeten even waar ze mee bezig zijn en zwaaien met zoveel lawaai en plezier naar ons dat we er allemaal vrolijk van worden! Dan is het tijd om te lunchen. Omdat het moeilijk is om te eten als er 150 man om je heen staan die ook wat lusten, kiezen we ervoor om van de weg af te gaan en wat verder van het dorp af te lunchen. We rijden over hobbelige weggetjes op zoek naar een juiste plek. Er is weinig beschutting en we zien veel mensen met vismanden lopen. Ze zijn op weg naar plaatsen om te vissen. Soms moeten ze hier kilometers voor lopen… We vinden een mooie plek. Onder een grote mango boom. We zetten snel alles klaar en nemen allemaal wat te eten. Ik heb inmiddels een leuk plekje gevonden om te zitten. Aan de voorkant van de aanhanger zit een bergruimte voor stoelen en wat andere spullen. Deze ruimte is net wat lager dan de rest van de trailer. Ik kan er via het reservewiel aan de truck opklimmen en heb een heerlijke zitplaats. Ik kan met mijn rug tegen de trailer hangen en mijn voeten heerlijk steunen op het reservewiel. Als ik mijn lunch op heb kijk ik met de verrekijker in de verte. Ik zie wat bewegen verderop in de struiken. Ik kijk nog eens en zie tientallen mensen staan. Ze kijken wat schuchter naar ons. Maar aan de bewegingen zie ik dat ze erg nieuwsgierig zijn en toch eigenlijk naar ons toe wil len komen. Steeds komen ze wat dichterbij. Dan ineens komt de inmiddels flink gegroeide groep op ons afgelopen. Het zijn allemaal kinderen. Voorop loopt één volwassen man. Oh wat lijken deze kinderen toch verlegen! De man groet ons en verteld dat hij de leraar van deze kinderen is. Hij heeft zijn les onderbroken om naar ons toe te komen. Hij verteld dat de meeste van deze kinderen nog nooit witte mensen hebben gezien. En hij vraagt of het goed is als deze kinderen even naar ons mogen kijken. Ja natuurlijk!! Dit is eigenlijk niet te bevatten. Nog nooit witte mensen gezien, is voor ons iets wat we thuis niet meemaken. Ik pak mijn fototoestel. We lopen op de kinderen af. Ik steek mijn hand uit en geef een van de kinderen een hand, maak een foto, draai mijn camera om en laat de kinderen de foto op het schermpje zien. Deze kinderen weten volgens mij niet eens wat een fototoestel is! Als ze zichzelf op het schermpje zien is het helemaal feest! Eerst lijken ze wat verbaasd maar als ze doorhebben dat als ik dat ding voor mijn oog houd en als zij daarna zichzelf op het schermpje zien, is voor hen een wonder geschiedt…. Na een tijdje durven een aantal zelfs stoer te poseren! Het is tijd om te gaan. We nemen afscheid en rijden weer verder met een hele klas achter ons aan gerend. Luid roepend en zwaaiend. Wat kan zo’n cultuurverschil toch veel bij je losmaken. Maar wat geweldig dat wij diegene waren die onze witte huid en steile haar aan deze kinderen mochten laten zien. Ik voel het echt als een voorrecht. Als we weer op de Mango Tree Road rijden, schudden we weer heen en weer. Het losse zand zorgt voor spannende momenten en natuurlijk komen we een aantal maal vast te zitten. In de brandende zon en het hete zand is het hard werken om de truck en de aanhanger weer los te krijgen. Het leuke hieraan is wel dat we ineens tussen de lokale mensen staan. Ze komen graag kijken wat die witte mensen allemaal aan het doen zijn. We staan met handen en voeten te communiceren met een hele familie lijkt wel. Van bijna alle mensen is de kleding die ze dragen gescheurd, vies, te klein of te groot, zonder elastiek. Een aantal van deze kinderen lijken me wat ziek te zijn. Een meisje van een jaar of veertien draagt een kind van ongeveer een jaar. Het kleine kindje heeft een vies gezichtje vol vuiligheid. Ze rochelt erg en als het grotere meisje wat wild heen en weer beweegt en het kleine meisje hierdoor wat voorover komt te hangen, loopt het slijm zo uit haar mond en neus. De oogjes zitten half dicht. Het is een triest tafereel. Maar wel de realiteit…. Van als deze kinderen wordt 1 op de 5 niet ouder dan 5 jaar. Een man die ons aanwijzingen geeft hoe we het best kunnen rijden, vertelt dat hij 10 kinderen heeft. Je vraagt je dan al snel af wat deze man allemaal heeft meegemaakt…. Er is hier echt niks. Geen stromend water, geen riool, geen elektriciteit, geen communicatie mogelijkheid. Het enige wat ze hier zien is 1 á 2 keer in de week een auto; een rijdend hospitaal. Echter rijden wij al uren over deze weg. Ruim 7 uur. En er wonen zoveel mensen! De mensen staan naar ons te kijken en als het fototoestel er weer bijkomt, is het al weer snel dolle pret. Een oude vrouw begint tegen me te praten. Alleen snap ik er helemaal niks van. Ze eet van een stuk cassave. Dan vertelt een meisje dat wat Engels kan, dat de vrouw vraagt of ik ook cassave lust. Eigenlijk heb ik nog nooit rauwe cassave gegeten en haal mijn schouders op. Volgens mij vinden zij dit hilarisch! De oude vrouw geeft aan niet op de foto te willen. Maar als ze dan de foto’s van de andere ziet, vangt ze mijn blik en seint dat ik mee moet lopen. Trots loopt ze naar een boom waaronder een hele berg cassave ligt. Ze gaat er naast zitten met het ene stuk cassave nog in haar hand. Ze geeft aan dat ik een foto moet maken. Alle mensen er omheen lachen en gillen. Iedereen wil de foto zien en iedereen vindt het schitterend! Ineens rijdt de truck weer en is het tijd voor afscheid. Helaas rijden we niet ver en staan we weer stil. Nu op een lastig punt wan t hier gaat de weg naar boven. Bijna aan het eind van de Mango Tree Road. Na een hele tijd graven, trekken, duwen besluit ik om even de zon uit te gaan. Ik zie een boompje staan en besluit even hieronder te gaan staan. Al snel komen nieuwsgierige kinderen op een afstandje staan om naar me te kijken. Maar dan ineens komt er tussen deze kinderen door een meisje op me afgelopen. Vastberaden stapt ze op me af en zegt: “Hello my friend.” Ik steek mijn hand uit. Terwijl we elkaar een hand geven merk ik dat haar hand een beetje onzeker aan voelt maar toch begint ze te praten, in het Engels. Ze vraagt hoe ik heet. Ik vertel haar mijn naam en vraag naar de hare. Ze heet Jacolin. Ze is 16 jaar en wil graag verpleegster worden. Ze vertelt dat haar vader en moeder alle twee in de kliniek een stuk verderop werken. Als verpleger en verpleegster. Ik vertel haar dat ik vind dat ze goed Engels spreekt. Ja, dat klopt, ze helpt ook mee in die kliniek en heeft daar ook een aantal witte vrienden waar ze Engels mee spreekt. Het is een erg leuke ontmoeting. Waar je ook ter wereld bent er zijn altijd mensen die een krachtige persoonlijkheid hebben, die misschien net wat anders zijn dan anderen, meer durf hebben, vastberaden wat ze willen, zelfs wat brutaler dan de rest. Die mensen vergeet je niet… Jacolin is voor mij zo’n meisje. Ik zal onze ontmoeting nooit vergeten en zij waarschijnlijk ook niet. We kletsen nog een tijdje en alle andere kinderen staan om ons heen aandachtig te luisteren hoewel ze er geen woord van verstaan. Soms praten ze giebelend een aantal Engelse woordjes na waar zij en ik stiekem om moeten lachen. Als de truck weer los is verteld Jacolin hoe we het beste kunnen rijden. Er is namelijk nog een weg die de heuvel over gaat die gemakkelijker is. Onze gids kiest nu toch voor de weg waar we nu op zitten maar op de terugweg nemen we Jacolin’s weg die inderdaad gemakkelijker is. Ze weet waarschijnlijk niet dat we zo terug zijn gereden maar Jacolin: bedankt voor je tip en je onvergetelijke indruk die je op me hebt achtergelaten.

Anja en H3,

Ja, de Mango Tree Road ervaring zal bij iedereen diepe indruk hebben achtergelaten. Dat mensen met zo weinig zoveel plezier kunnen uitstralen dwingt bij mij zoveel bewondering en respect af. Jullie omschrijven het perfect. Net als vorige reizen was dit weer een avontuur vol hoogtepunten.

Bedankt voor jullie uitgebreide reactie.

Vriendelijke groeten


Paul
 
 
Wilt u ook deze speciale kampeersafari door Botswana maken? Kijk hier voor meer informatie

Reacties

» Namibië, selfdrive safari Caroline Rombouts - Kesselaar & Arnold Kesselaar
» Zambia en Malawi, maatwerk lodge safari Wendy en Dick van Asselt
» Botswana, leeuw of lion kampeersafari Elly en Hans de Regt
» Tanzania, Leisure the North safari Marja Meeuwisse en
» Botswana, Spring special Tanja en Henk (2e keer)
» Botswana, Spring special kampeersafari Sanne en Marco
» Botswana, Spring special Edwin Vrakking
» Tanzania, maatwerk kampeersafari Evert-Jan, Gustaaf, Philip en Hanneke
» Tanzania, maatwerk kampeer- en lodge safari (4 weken)
» Botswana, self drive Kristien van Acker en Bert van der Krieken
» Botswana, speciale kampeersafari Patricia en Wilfred
» Botswana, speciale kampeersafari Tanja en Henk
» Botswana, speciale kampeersafari, Anneke en Arthur
» Botswana, speciale kampeersafari Anja en Hendri

Eerste 2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  Laatste

  Calamiteitenfonds  

 

FOLLOW OUR
AFRICA TRACKS ...
Volg Going Africa Safaris op Twitter
                  Volg Going Africa Safaris via Facebook
Volg Going Africa Safaris via Youtube
                 

Powered by Internet 1-2-3 | Sitemap